Wędrując świata bezdrożami
Stawiając odpór wielu mocom
Nie chciałem wierzyć iż czasami
Uklęknąć muszę przed ich mocą

Olbrzymów zemsta jest straszliwa
Uderza gdzie najbardziej boli
Bo nie w osobę lecz w jej bliskich
By jeszcze mocniej ją zniewolić

Tak też się stało i pojąłem
Czemu tak wielu tak samotnych
Bo słaby punkt mój utrafili
a jest nim właśnie mój potomek.

To co w tej chwili orzec mogę

Czerwone liście z drzew spadają
Pora jesieni widać przyszła
Pamięć o przodkach również ginie
O tych co byli i odeszli.

Czerwone oczy jarzębiny
Czerwienią się na gołym drzewie
Przy studni Urd, gdzie Mima głowa
Udziela mądrych odpowiedzi.

Czerwone są owoce cisu
Drzewo to śmierć i życie łączy
Korzenie jego aż w Nilfheimie
Pień ziemię zaś z Asgardem wiąże.

Czerwone serce w mojej piersi
czerwoną krew w tętnice tłoczy
Pamięć o przodkach i dawnych prawach

Od dnia dzisiejszego istnieje możliwośc założenia na runy.net.pl konta i prowadzenia własnego bloga. Jako administrator zastrzegam sobie jednak prawo do cenzurowania w wypadku naruszenia prawa polskiego lub zwykłego dobrego obyczaju.

Konto użytkownika mozna założyć samodzielnie, jednak wymagana jest moja akceptacja aby zostało aktywowane.

Treść i tematyka blogów dowolna - choć mile widziana związana z runami i magią.